قدرت نرم، نیروی حقیقی هر کشور است؛ با گلوله و تانک نمی‌توان برای مدت طولانی ایستاد ۔سناتور علامه راجه ناصر عباس

وحدت نیوز نیت ورک (اسلام‌آباد) ـ رئیس مجلس وحدت مسلمین پاکستان، سناتور علامه راجه ناصر عباس جعفری، در یک کنفرانس مطبوعاتی همراه با رهبران «تحریک تحفظ آئین پاکستان» سخنرانی کرده و اظهار داشت: کشوری که در سال 1947 تأسیس شد، در سال 1971 تجزیه گردید و پاکستان کنونی در سال 1972 به‌وجود آمد. سپس برای گردهم آوردن این پاکستان از هم‌گسیخته، قانون اساسی تدوین شد تا همه ایالت‌ها بتوانند در کنار هم زندگی کنند.
علامہ جعفری افزود: در جوامع انسانی، هنگامی که مردم کنار هم زندگی می‌کنند، مسائل مختلفی پدید می‌آید. اگر هیچ ضابطه و قانونی وجود نداشته باشد، زندگی مشترک ممکن نیست. هر چیز تنها زمانی پابرجا می‌ماند که قانون وجود داشته باشد، وگرنه همه‌چیز به جنگل تبدیل می‌شود. به همین دلیل قانون اساسی تدوین شد. قانون اساسی 1973 سندی است که «قرارداد اجتماعی» نامیده می‌شود. طبق آن، همه ایالت‌ها و رهبران پاکستان تصمیم گرفتند که در کنار هم بمانند. نمایندگان آن قانون را نوشتند و ملت پاکستان آن را پذیرفت. قانون اساسی همان سند بنیادینی است که ما را در کنار هم نگه می‌دارد و بر اساس آن قانون‌گذاری صورت می‌گیرد، نهادها شکل می‌گیرند، پارلمان و ساختارهای استانی برپا می‌شود. قانون چیزی مقدس است که بدون آن جوامع نابود می‌گردند. جوامعی که قداست قانون در آنها از بین برود، از هم فرو می‌پاشند.
او تصریح کرد: بدون اجرای قانون، عدالت برپا نمی‌شود و حقوق مردم به آنان بازگردانده نمی‌شود. امروز کشور با سیلابی ویرانگر روبه‌روست، اما پیش از آن طوفان نقض قانون اساسی، طوفان بی‌قانونی و طوفان غارت حقوق مردم آمد. تصمیمی که ملت در 8 فوریه گرفته بود، با نقض قانون اساسی تغییر داده شد و کشور را به تباهی کشاندند. اگر کسی چنین بیندیشد که با نقض قانون اساسی یا بی‌روح ساختن آن، که نیاکان ما تدوین کرده بودند، و با وضع قوانین دلخواه که خلاف روح و فلسفه قانون‌گذاری است، می‌توان کشور را اداره کرد، نتیجه‌ای جز نابودی نخواهد داشت و نهادها بی‌اثر خواهند شد.
وی افزود: در پنجاب نگاه کنید، نهادها فلج شده‌اند. سیلاب آمده و مردم درمانده‌اند. اگر می‌خواهیم در کنار هم بمانیم، باید به قانون اساسی بازگردیم و به حاکمیت قانون روی آوریم. در پاکستان باید همان حکومتی برپا گردد که مردم انتخاب کنند و از درون ملت برخاسته باشد تا حافظ حقوق آنان باشد. هنگامی که سیلاب می‌آید، انسان‌ها جان می‌بازند و خانه‌ها ویران می‌شود؛ این زمان جشن و شادی نیست بلکه زمان غم و اندوه است. در مناطقی که آرزوها و رؤیاهای مردم را آب با خود برده است، شادی کردن ظلم محسوب می‌شود.
تاریخ گواه است که پیش‌تر نیز دیکتاتورهای بزرگی آمدند و رؤیای حکومت‌های طولانی در سر پروراندند، اما این رویا هرگز تحقق نیافت. حاکمان کنونی از کار افتاده‌اند و نیروهایی که پشت سر آنان قرار دارند، می‌گویند با سیاست کاری ندارند، اما بدترین سیاست را همان‌ها اعمال می‌کنند؛ سیاست نقض قانون و دروغ‌گویی.
او گفت: پاکستان میهن ماست. آنچه دیروز در کویته رخ داد، تلاش‌های مسالمت‌آمیز سیاسی را با بمب‌گذاری‌ها، زندان‌ها و پرونده‌های ساختگی سرکوب می‌کنند و مردم را تحت فشار قرار می‌دهند. هنگامی که درون یک کشور چنین وضعیتی پدید آید، آن کشور قدرت نرم خود را از دست می‌دهد. قدرت نرم، نیروی حقیقی هر کشور است؛ با گلوله و تانک نمی‌توان برای مدت طولانی ایستاد.
علامہ راجہ ناصر عباس گفت قدرت نرم دل‌ها را فتح می‌کند، جایگاه جهانی شما را بالا می‌برد و مردم به شما اعتماد می‌کنند. اما در این کشور قدرت نرم از میان رفته و جامعه دچار فروپاشی شده است. بنابراین ضروری است که به قانون اساسی بازگردیم؛ برای خاطر پاکستان، برای خاطر ملت، برای آینده‌مان و برای خدا. اگر به قانون اساسی بازنگردیم، روزی فراخواهد رسید که با پیمودن راه‌های نادرست، به ورطه سقوط خواهیم افتاد.۔۔۔۔